lunes, 13 de junio de 2011

Ancares (Caurel norte)

10-6-2011


Montamos en mi coche  yo y Roble , 19 00  de la tarde del viernes 10 de junio y marchamos para Piedrafita , donde nos encontraríamos con Toño y Alberto.

El primer contratiempo surge en la gasolinera, pues nos quieren cobrar 20 euros de mas , que lógicamente no pagamos. Debió de ser un acumulado del repostaje anterior , pero tuve la suerte de darme cuenta, gracias a que el deposito estaba casi lleno.

Perplejos pero impunes continuamos hasta Piedrafita

En Piedrafita paramos e intento comprar unas correas para la mochila, pues quiero amarrar el bulto de la tienda de una forma especial. Para eso pregunto en una ferretería, en una mercería, en una tienda de productos veterinarios, en un Prica y cada vez me ponen caras mas raras . 

Solamente el tendero de la tienda de veterinaria insiste en solucionar el problema con algún invento que logremos con cualquier material que allí tenga , el hombre incluso se anima a revolver por las estanterías a la búsqueda de cualquier aparejo, pero yo le hago desistir para no llevar la tienda amarrada con el estribo de un caballo.

Llegan Alberto y Toño, elegantes donde los haya. Tomamos algo y marchamos cerrando el conboy camino de Villafranca del Bierzo.

Cruzamos el túnel de Villafranca, que es el limite de las sensaciones a Gálicia, y torcemos por carreteras del demonio, pequeñas y retorcidas. Rodeados de tierra roja , viñas y cerezos cargados de …. Un frenazo , para delante de nosotros el coche de Alberto y Toño, dos hombres elegantes, que elegantemente se bajan del coche y se van a robar cerezas elegantes. Resoplo y digo:  ¡Joder con estos¡ Giro la cabeza y veo que estoy hablando solo , solo veo el culo de Roble a lo lejos corriendo al cerezo … en fin.

Varias cerezas después, nos encontramos  ya , fuera de la planicie Biercil.  Nos vemos rodeados por inmensos desfiladeros glaciares Y ya tenemos sensación de montaña, Pero todavía no llegamos a Burbia,

Curva acelerar, frenar , curva acelerar frenar , curva , acelerar:….. !Burbia¡…anocheciendo.


Portazos, sonrisas, estirarse apollados en el capo . Toño se lía un pitillo, y entramos a cenar. 




El dueño de este camping es bajito regordete y con cara siempre sonriente, acento muy castellano y habla contigo apollando las manos en las caderas  cono si fuera a desenfundar. Mas chulo que un ocho , vamos.

Cenamos como para tres infartos:  huevos fritos, patatas fritas, chorizo frito, jamos frito , lomo frito..... y caldo, de primero.

Tal fue la ingesta de colesterol que a la hora de cantar los postres y ofrecernos: "Canonigos o monaguillos ",  yo pense que seria azucar frito o algo asi.

Muy a diferencia de la realidad: el postre era un queso -yogur- requeson con mermelada de franbuesas casera, miel y castañas cocidas . El nombre se debe a que sabe a Dios.



Por desgracia, para los que durmieron en allí esa noche, no dejamos de beber vino ni con los cafés, por eso cuando roble me dio a elegir litera le dije: " la de abajo, mejor la de abajo". No pare de reírme hasta que me metí en cama.


Roble y alberto en la cama de arriba , yo y  toño en la de  abajo. Toño habla de su trabajo cuando construia casas de madera. Yo soy reticente, y hablo de grietas y de humedad. y de tareas de barnizar todos los veranos. Pero al parecer no es asi.

Al parecer las casas de madera .....

(en medio de la conversación regresa roble, borracho como un piano,que se acaba de equibocar de habitación y se metió en la de una familia de cinco),






no necesitan tantos cuidados. Si es necesario un barniz, pero cada diez años , dependiendo un poco de las condiciones . Y con respecto a las grietas de las vigas, que no son peligrosas. 

Yo dejo de discutir en el momento que me habla de casas en cataluña con vigas de madera , construidas hace mas de 100 años.
Entonces yo le digo: ¿de roble claro?

Y me contesta , que claro que no, ........de abeto

Y confirmando el refrán , esta fue la ultima cosa que aprendí , antes de acostarme en el día de hoy. 

hasta mañana

Buenos dias.


Un poco de frio a la noche, y muchas vueltas en la cama. Nos levantamos ... (toño ya hace una hora que esta de pie,.., pero nos espera para desayunar.

!no te duchas¡
¿para ir al monte?.....No


Me senté a desyunar !!!TOSTADAS CON MERMELADA¡¡¡¡

Antes de salir , el mesonero saca un papel fotocopiado y  nos cambia los planes. Yo me e prometido a mi mismo que no voy a hacer de tirano, y por eso no quiero ni escuchar lo que dice ni mirar el mapa y lo único que llega hasta mis oídos son frases como. es muy largo por ahí; vais mejor por el otro lado; llegáis en un santiamén.

Cargamos mochilas y empezamos a andar hacia "dos hermanitos"  por un camino ldelimitado por un monton de castaños anchisimos y retorcidos

El problema (como no) empieza en el primer cruce:
- es por aqui
no hay que seguir


Roble discute en un prado, yo y toño estamos de acuerdo y Alberto espera el consenso con brazos cruzados y cara de "así no se discute" al final tomamos decisión y seguimos por un camino que se intuye , pero 500 metros mas adelante deja de intuirse y ....Ya estamos otro año mas metidos en faena.

yo solo pienso en como sonreía el mesonero bajito, cuando hablabamos con el, y en como nos indicaba por donde teníamos que ir , diciendo incluso que el habia marcado la vía , con pinturas y lazos.

energumenoslacitos , entre unas xestas que desmoralizan a cualquiera. Solo paramos para ver un rebeco unos metros arriba , que nos mira con sorpresa desde una piedra  y sale corriendo ( a descojonarse supongo , ... , debe ser amigo del mesonero).

!Hay que tomar una decision¡ con cojones y con cabeza .. es decir hay que discutir.

Para discutir lo mejor es tener delante una lata de fabada asturiana
Pues su preparacion consta de sacar el hornillo, enganchar la carga de gas , asentarlo con cuidado en una piedra y mientras se calienta tienes que estar muy pendiente de que un borboteo no te  tire toda la lata abajo y te quemes .

Te exige tal dedicación y concentración que de esta forma evitas escuchar que a alguien se le ocurre escalar monte a través los 300 metros de altura que hay hasta el camino de la cordada.

el problema de las decisiones en el monte , es que le afecta el nivel de azúcar que lleves en el cuerpo. Si tu estas cansado , antes de comer, subiendo semejante selva , por una pendiente  del 50% tus decisiones son meditadas, consensuadas y un pelin derrotistas, es decir ...lo mejor es dar vuelta.

Pero si lo decides después de comer chocolate, fruta y barritas energéticas , te preguntas cual es el problema de subir esos 300 metros , total los rebecos lo hacen corriendo. En caso de que a la comida le sumes vino, entonces subir ya no es una cuestión de confianza sino una obiedad científica , completamente irrebatible y es una estupidez mojigata plantearse cualquier otra opción.... !que sois todos maricones joder¡

Por suerte dejamos reposar suficiente la comida y decidimos bajar

Largo regreso , con vivora incorporada ( la encontró toño) y a media tarde nos encontramos otra vez en la salida de la ruta. para comenzar una contrarelo hacia el refugió de Lagos , camino de cuerno maldito

Tan solo hicimos dos pausas en el camino: una para darnos cuenta de que dos millones de bichitos nos subian por las piernas arriba.....garrapaaaatas!!!!!!!!!, millones .








Por lo que nos contaron un dia mas tarde, sabemos que las garrapatas esperan en el enves de los helechos y al rozar estos con nuestras piernas se agarrran, luego comienzan un viaje lento pierna arriba hacia la cintura. Y es con esa intencion subian lentamente cuando las sacudiamos.

No paramos de quitarnos garrapatas durante horas.

Lo que no nos explicaron es Por que esas garrapatas que a nosotros solo nos llegaban a la rodilla, a roble le subian hasta agarrase en la barriga y en todo lo ancho de sus espalda. El pobre estaba frito.

llegó un momento que le dije que se quitara la camiseta que yo se las quitaria por detras y empece a qutarle unas diez garrapatas de la espalda, que se le habian agarrado tan fuerte, que no me quedó mas remedio que darle unos pellizcos de cojones al pobre de mi amigo, que aguantaba con un nerviosismo optimista.

Por otra parte y recordando el chiste del que le pica la vivora en el pito (pregunta el picado. ¿que dice el manual? y el compañero leyendo que hay que chupar, le contesta: que te mueres macho)

Pues a roble le digo que en el culo se las va a quitar jesucristo..... y en ese momento se da cuenta de que puede tener alguna debajo de las mallas .

Así que sin cortarse un pelo , con nosotros sentados a 1 metro enfrente del. Se baja las mallas mira a la izquirda del instrumento, luego a la derecha ..y finalmente levanta todo el escroto hacia arriba ...... y gritaaaaa.

Lo unico que vimos fue una cosa verde , con forma de oruga agarrada a los huevos.

Grita . la agarra y la arranca con algo de sangre. yo doy dos pasos hacia atras, sensacion de malestar, pierdo la percepcion de las sensaciones de los demas , Roble, nervioso, enseñandonos de frente la polla, se echa crema en los huevos. una crema que saco de la mochila a toda ostia y desorganizandola completamente, como quien saca una pistola sin tiempo por que le van a disparar. ....




Justo despues


Calma.........................

Seguimos andando , subiendo al refugio de lagos. Se acaba la pista y paramos al lado de una pradera, retomar fuerzas para cruzar un rio y comenzar la senda de monte con pendiente alta.

A Roble le duele todo, hasta el alma y va con la moral baja, pero sigue andando y sonriendo .........

y pienso "con diez Robles soy capaz de alicatar la luna"





Comienza la ascension

continuara.....

PD: esto fue lo que vimos (no sigas bajando si eres sensible, foto sacada de internet)

















Seguimos andando...seguimos subiendo. Ya sin fuerzas ascendemos por un camino de pescadores , acompañando a un río que se descuelga desde los lagos a los que llegaremos mañana. Llevo el corazón a doscientas pulsaciones ... me concentro en mis pasos. Ellos van igual. Solo Alberto, con su silueta delgada, parece que va fresco el resto vamos rotos ...subiendo, terminando al valle , tan largo que empezaba en el hostal.
 Caminamos entre luz verde, sudorosos se hacen dos grupos y yo voy delante con roble. La pendiente cambia parece que llegamos a algún sitio

Toño y alberto dicen que estamos cerca,..., cerca de una pradera donde, antes o después, se halla el refugio. Una pradera abierta con muy buena vista. Ante esto yo desconfió , pues desde que empezamos a subir , nos acompaña una sensacion de cerramiento, por la cantidad de vejación que nos rodea y que ahora se hace mas densa , pues estamos en un bosque cerrado de tejos, tan denso que parece que es de noche                                                                                                                                                      pero al final del bosque se abre un claro
!que crece¡
y crece
                                            y se abre una pradera
                                         luminosa
que es un balcón



Donde vemos todos los sufrimientos de este día maravilloso
de Toño


De Alberto
de Roble
                                                               y mios.




Llegar a la pradera fue una liberación pues sabíamos que quedaba poco para el refugio,..., tardamos en encontrarlo, pues Alberto y Toño no se ponían de acuerdo (la anterior vez que vinieran estaba nevado).

Después de un rato toño grito -es por allí,... ¡ vi humo!

Cogí la mochila para hacer el ultimo esfuerzo , y sentí como si estuviese levantando un arado. Continué con un cansancio agotador , dando series de cinco pasos y descansando, río arriba.
Derrepente oímos ladrar a un perro y al poco se abrió el bosque  de nuevo para enseñarnos esta vez una caseta de montaña y un grupo de  personas . Habíamos llegado al refugio de los lagos



En el refugio había trece personas en tres grupos. Una pareja por un lado, tres de castellon y unos ocho chavales de 20 pocosa años de Ponferrada.Un cuadro maravilloso de no ser por que eso significaba que no había sitio para nosotros y que tendríamos que dormir fuera, ... pero aun así lo intentamos

- ¡Hola  ( voz cantarina) ¿no quedará un huequin ? ¿verdad?
Nos contestaron los señores de castellon ( tres señores delgados vestidos con ropa militar,..., la ropa de montaña  de los ochenta, que no paraban de fumar porros). 
-Mira (dijeron) , pero hay dentro ya estamos trece y apretados. 
Entre a ver y habia dos pisos a modo de litera con todos los sacos estirados, y en fin , allí no cabían trece personas menos íbamos a caber roble, toño, alberto y mis cien kilitos de persona. 
Salí de allí y dije en alto: "Aquí no cabemos ni de coña"  Y creo que hubo un alivio general
¿como narices ibamos a dormir aqui dentro diecisiete personas?

Empezamos a buscar sitio alrededor , donde establecer nuestro campamento ...adosado, pues estábamos en otra repisa , como la que acabábamos de superar, pero esta mucho mas pequeña, y la compartiamos con la caseta y con una gran hoguera.
Pues aun así encontramos un sitio bueno  al lado de una piedra grande, que nos servía de mesa. Y a los pies de esta hicimos nosotros tb una hoguera.
Cenamos con calma y fuimos a conocer a nuestros vecinos mas inmediatos... los chavales de Ponferrada. Estos fueron muy amables, parecía un grupo de amigos , mas que una asociacion o un club o unos montañeros, ....., vamos que iban cargados de alcohol hasta arriba. Nos invitaron a licor cafe, licor de naranja (caseros), vino y estuvimos  un buen rato con ellos.

Merecen una mención especial  dos perros que nos acompañaron . Un labrador , y un caniche palleiran muy viejiño , o iña o sabe dios . No se, nosotros le llamábamos Edurne. No me preguntéis porque.

Al parecer estos dos perros son del pueblo de Burbia y en concreto el labrador es del mesonero tan gracioso que parece un pistolero....(vuela un mosquito, ..mierda).
Nos metimos en los sacos y el labrador se puso a dormir a nuestro lado.

Es agradable dormir con un perro al lado , si duermes en el monte. Pues tienen un instinto protector. El esta a tu lado , mirándote tumbado , pero cuando se oye algún ruido , como el de algún ratoncillo, se levanta y ladra. Y si ocurre algún sonido extraño detrás de ti , montaña arriba... se levanta y ladra , para luego tumbarse otra vez a tu lado. Incluso a veces ladra y tu no sabes por que , pero intuyes que el oyo algo........!Tube que echarlo¡ no paró de ladrar el h... p... toda la santa noche . Al final salí del saco y le dije a gritos que se fuera de aqui. ... desperte a Alberto o a Toño (Roble estaba durmiendo algo mas lejos) y algo me dijeron de "como me pasaba" y luego lo llamaron ( con arrullos de "ven bonitiño y melodias así) .

De allí a una hora me despertó alguien mandando al perro a tomar por culo o jurando en arameo.

Conseguí dormir,, entre risas.

                                          Amanece


Desayunamos y recogimos. Queremos subir a un pico y luego bajar a burbia.donde comeremos y nos iremos...roble parece cansado.

Roble nos dice que prefiere no hacer cunbre , que irá bajando poco a poco y se tomará unas cañas. Le dejamos ir , pues va con un grupo de gente y luego estará a su bola un rato.. .rodeado de montañas. Todo el mundo tiene derecho a un  rato Zen.

Nosotros empezamos a subir , el poco trecho ( una hora ) que nos queda.
el paisaje cambia , y recuerda a montaña alta. Al comienza de las rutas altas de picos de Europa. Ya veis lo que allí es el principio , aquí es el final.
Vegetacion baja, piedras , lagos ,!Lagos¡

Si, subiendo por esas terrazas glaciares , de las que la primera fue aquella pradera y la segunda el refugio donde dormimos, La tercera y la cuarta , son sendos lagos glaciares, mansos y tranquilos. Que se adivinan  poco profundos.
Aquí el viento se ha parado y tenemos sensacion de montaña, mezcla de grande y pequeño. Sensacion Zen
 Derrepente a lo lejos se mueven la piedras , miramos mejor y es una manada de rebecos justo en la ladera sur del mal llamado Cuerno maldito (mas tarde el mesonero nos diría que cuerno maldito es alguna terraza como las que acabamos de sobrepasar, con una forma extraña y donde se despañaban muchas reses . de ahí el rencor del nombre). Supongo que un nombre con una carga poetica tan grande fué facilmente exportable a un Pico mas reconocible como el de "Os verdios do frade", que es el pico que todo el mundo conoce como cuerno madito

Y ahí estábamos nosotros viendo los rebecos saltar y correr sin ningún temor por esas paredes donde se despeñan tantos animales . ..Tenemos que seguir subiendo




 Avanzamos hacia arriba y el camino discurre por pedregales, bostas y gramíneas en el horizonte, en altura está la cumbrera que une el supuesto cuerno maldito y el mustallar. Ese horizonte baja a cada paso... y ya lo tenemos delante.

Subo muy lentamente los últimos pasos, para dejar que la vista de galicia que esconde esa cordada , se me descubra como una persiana que se va bajando, sigue bajando, sigue bajando.......estoy en la cordada, estamos entre Galicia y Leon, estamos en ninguna parte.... pastan unos caballos
Toño se tumba a unos metros de los caballos y nos dice que el se queda ahí. Alberto y yo subimos....
Y coronamos "cuerno maldito"




bajamos y descansamos de nuevo en el refugio
seguimos bajando ya con prisa, recuperamos a Roble en el hostal, comemos, nos reímos con el mesonero, 


Fin

lunes, 16 de mayo de 2011

Diario de Ignacio (cuñaoo) sobre el 3º viaxe ao caurel.

Otro punto de vista ( se recomienda leer antes el 3º viaxe O Courel)

22-08-05 DESORDENADOS PREPARATIVOS.

Por agora acabouse o de madrugar, por fin estou de vacacións. Fun comer á casa de María, recollín suministros para Irene e Fernando e despois das pertinentes advertencias acerca de lobos violadores e demais seres agresivos do Courel saín cara Lugo. Cola incrible na autopista e obras cada quince kilómetros ata Lugo PPUUUFFFF.
Xa en Lugo acompaño a Fernando e Irene ó Carrifú por que parece ser que o coche de Fernando non pasa a I.T.V. e necesita uns abusivos arranxos e logo da pertinente negociación alí queda, uummm teño a impresión de que a Fernando non lle fai demasiada gracia a futura factura, pero ou iso ou non pasa.
Despois de buscar no Carrifú e en Chinatown (sucursal autorizada Lugo) xa teño taza, poncho e todo o que preciso.
Pola noite poñémonos coa mochila, un proceso interminable, sempre se esquece algo (son as 12:30 e aínda non rematamos), supoño que entre pitos e frautas o tempo pasa.



23-08-05 ¡¡¡¡ QUE COMIENCEN LOS JUEGOS !!!!

Por fin o meu primeiro día no Courel, ¿por onde comezar?, ben pois polo principio e contando simplemente o que pasou e como foi sucedendo todo nesta grande aventura que imaxinaba de caracter bucólico, pero que mais ben foi unha proba físico-mental (ou algo).
Erguémonos tarde, ás 08:45, e tivemos que ir ó taller do Carrifú por que a Fernando quedáraselle a brúxula, elemento indispensable da viaxe e como xa contarei sácate de mais dun apurillo. Logo curta viaxe no “Silver Bullet” (se e que é moito o meu carro) ata Pedrafita onde paramos a tomar un nutritivo almorzo, conseguimos azucre en sobres e “roupa interior” para Fernando. Volvemos ó coche e fomos por unha carreteira algo tortuosilla pero con unhas vistas moi fermosas. A fin en Seoane, aparcamos o coche, e aquí comeza de verdade a historia............
 

Primeiro sendeiro entre prados e un río, fermoso e non demasiado difícil (aínda que teño que admitir que nada mais comezar eu xa estaba tentando alentar), aínda que tivemos que dar un par de voltas, non sei se pola ausencia de sendeiros claros, ou pola noso descoñecemento dos sinais de sendeiro. Pero sempre se pode contar con que Fernando saque de mapa e ala a tirar (curiosamente sempre costa arriba ;p). Despois de algunha que outra costa de digamos uns 90 grados de inclinación e algúns roces con silvas e ortigas retomamos o bo camiño. Neste camiño xa mais claro topamos un monte con un montón de sequeiros (pequenos casetos para a seca da castaña) e un muíño escondido entre as árbores con unha sorpresa dentro....
Paramos nun apartado do camiño a comer, de lado do que parecía un regato no que a Fernando non lle pareceu adecuado coller auga, algo que celebro xa despois de prepara os bocatas apareceu unha señora con unhas vacas e un can (equipo básico de pastores, moi de moda nesta zona), que se introduciron no regato e tiveron o detalle de mexar nel. Mantivemos unha pequena conversa coa señora sobre o seu fillo (opositor frustrado) e logo de preparar outro lume, o outro apagouno Fernando ó estilo Ronaldo para non asustar ós animais da señora, fixemos té con extra de azucre e comezamos a subida á Devesa de Paderne. É realmente bonita con moitas especies autóctonas, foi unha lástima non poder entrar algo nela, tamén vos podo dicir que é inclinada ou incluso pode que mais inclinada, joder É MOI INCLINADA, ben, co paso dos dous días seguintes aprendería que aquí todo é inclinado, é o que teñen as montañas. Por sorte á metade da subida topamos unha fonte, algo sospeitosa segundo Fernando, pero bebemos igual. Logo de lamentar durante uns tres segundos non haber levado pastillas potabilizadoras continuamos e despois duns cantos litros mais de suor chegamos ó cume
Unha vez arriba comezaron os problemas coas pistas e sendeiros, que se resolveron sen problemas gracias á brúxula máxica e ó mapa. Dirixímonos cara onde segundo as indicacións do mapa estaba unha das covas que Fernando quería ver, pero despois dunhas cantas inspeccións cos prismáticos e de revisar algúns camiños secundarios rematou pensando que non era esa a zona das covas e que tiñamos que continuar, que quizais tivesemos mais sorte coa próxima cova que había na ruta. Seguimos, e esta vez costa abaixo, sinceramente non pensei que o diría; subir é duro, pero nada comparado con ter que baixar. Enriba engadirlle que de listo fixen un rebaixe de uñas dos pes a paño co dedo e estábao pagando nos dedos gordos, non con dor pero cunha molestia constante que digamos : “non me permitía gozar da beleza da paisaxe” (ou algo), ademais había que sumar a frustración contaxiosa de Fernando ó non topar as dichosas covas que non aparecían por ningures, incluso subimos por unha ladeira moi prometedora cara un saínte a golpe de machete, pero para nada (unha lástima), e logo a baixada dun cortafogos, un deses que o ves de lonxe e dis “Bah con la punta me lo subo” (una miiiieeerda), foi un descenso tremendo porque estaba feito de pedra tipo pizarra, que resulta bastante incomoda e resbalosa. Ben á fin chegamos a unha pista forestal que nos levou a unha carreteira asfaltada, creo que ambos coas forzas bastante xustas. E alí no medio de nada, sen auga e no momento xusto “OOOOOOOO MILAGRE, GRITADE COMIGO IRMÁNS”, apareceu surcando a carreteira serpenteante unha furgo de conxelados cando estabamos cerca do Castro da Torre, por suposto impúxose a compra de sendos bricks de delicioso, purificador, agradable, doce, fresco, nutritivo, repoñedor, sano, agradable, frío e outra vez reparador zume de algo (Pascual iso si, que hai que coidarse), que nos bebemos a velocidade de pasmo.
Seguimos pola carreteira asfaltada o ¿¿par?? de kilómetros que o da furgo nos dixo que faltaban ata o pobo de Sobredo en busca de auga para pasar a noite (cea, beber, té, etc.) e uns guiris que viñan dando un paseo indicáronnos que un pouco mais adiante poderíamos atopar auga. Así que “ala tira pa`la fuente”. Unha vez alí decidimos que sería mellor non pasar a noite no Castro xa que alí non teriamos auga, así que tiramos coa mochila que a esas horas me pesaba como uns mil quilos (quilo arriba, quilo abaixo), e puxémonos a buscar un sitio cerca da fonte para pasar a noite. Logo dunhas cantas voltas mostreille a Fernando unha carballeira de lado do pobo que lle pareceu perfecta xa que no pobo había un pilón con abundante auga. Montamos o “habitáculo”, mellor dito Fernando montábao e eu entorpecíao facendo mal o pouco no que ese día fun quen de axudarlle (ninguén naceu aprendido). Finalmente estaba listo, todo preparado e esperando que puidesemos durmir, porque nos advertiran que neses días mataran un xabarín moi preto de onde estabamos acampados, vamos moi tranquilizador para a miña primeira noite, coño, asustáronme os ollos dun gato que andaba pola carballeira, se aparece un xabarín ¿que?.













Puxémonos coa cea, excelente menú: “Delicias de auga con granulado de sopa”, todo elo aderezado segundo o chef Fernando con cen quilos de allo en tacos como de xamón ó que lle dei dúas dentelladas das que aínda non se me foi o sabor.
Como conclusión deste primeiro día debo dicir que como excursionista son un pequeno desastre, pero podo tamén dicir na miña defensa que se require unha preparación mínima para este tipo de saídas que eu non tiña, xa que ignoraba cousas tan básicas (e importantes) como o uso das cintas e tiras dunha mochila, que facilitan bastante o seu uso. Tamén que fisicamente non estou tan mal como cabería pensar pola vida que levo. ¡¡Joer que ben vivo!!. En fin un día estupendo, a ver mañá. Ale a soñar cos porquiños.

Continuara....

Vistas de página en total

Buscar este blog